Kuchnia Ireny i Andrzeja

Miałem to szczęście, że w swoim życiu trafiałem najczęściej na osoby dla których muzyka, była czymś więcej niż tylko samą rozrywką. Jako nastolatek - dzięki takim właśnie ludziom - zacząłem słuchać tzw. rocka progresywnego. Szybko zrozumiałem, że jest to rodzaj muzyki, który bardzo do mnie przemawia, więc pewnie nikogo nie zdziwi, że do grona moich ulubionych wykonawców dołączyły wtedy takie klasyczne zespoły jak Pink Floyd, Genesis czy Yes. Największym uczuciem darzyłem jednak muzykę wykonywaną przez grupę Marillion. Oprócz wspaniałych kompozycji, zespół ten wyróżniały przede wszystkim świetne teksty Fisha, które i dzisiaj często wywołują u nas łezkę w oku. Napisałem o tym w liczbie mnogiej, bo to właśnie twórczość Marillion, była często głównym tematem - wtedy jeszcze niezobowiązujących;-) - porannych rozmów, które prowadziliśmy z Ireną w drodze na uczelnię.
"White Russion" to nie tylko tytuł utworu, pochodzącego z płyty "Cluching At Straws" zespołu Marillion, ale również nazwa drinka, którego - mimo wielkiej ochoty - nie miałem możliwości w tamtych czasach spróbować. Dane mi za to było usłyszeć ten utwór podczas dwóch fantastycznych" koncertów Marillion w Zabrzu. Było to niezapomniane wrażenie tym bardziej, że kilka miesięcy później Fish odszedł z zespołu.
Po latach przygotowaliśmy sobie "White Russion" w domowym zaciszu, by przy muzyce z tamtych czasów powspominać i wznieść toast w języku Fish'a: "Slainte Mhath!" (Zdrówko)